13 Temmuz 2014 Pazar

Bu Bir Vedadır Sandım

            Herkese kucak dolusu selamlar! Yeşil Bursa'dan merhabalar!
Bu bloğa ilk defa öğrenci kimliğim olmadan bir şeyler yazıyorum. Bakmayın böyle sıradan bir giriş yaptığıma. Öğrenci olmayışımı yazıya dökünce bir tuhaf hissettim. Tam 17 yıldır okuyorum, dile kolay. Kiminin 17 yıllık ömrü bile olamıyor; demem o ki bir ömürden daha fazla okumuş olabilirim. Şanslı mıyım yoksa yorgun mu? Bu soruya biraz dinlenince yanıt arayacağım. :)
            7 Haziran 2014 tarihi itibariyle Uludağ Üniversitesi'ne veda ettim. Yada şöyle söyleyeyim; bu bir vedadır sandım. :) Her neyse, burada, öğretmenlik yapabilmek için 6 aylık bir formasyon eğitimi almak üzere UÜ Eğitim Fakültesine kayıt yaptırdığımı yazmama gerek olmadığını düşünüyorum. En hızlısından mezuniyet gecemi paylaşmak isterim efendim. :)
            Ailemi, program kurallarına göre eleyerek davet ettiğim mezuniyet programı, onların ayakta kalması ve devamında benim sinirimin ayağa kalkmasıyla başladı. Kötü ötesi olacağını düşündüğüm program, bazı saçmalıklara gözlerimi yummam ve arkadaşlarımın yanımda olması sebebiyle güzel geçti. Velhasıl diplomalarımızı hocalarımızdan aldık heyecan dolu anlar yaşadık. Ama daha çok duygulandık. Bayağı gecenin sonunda ağlamaktan içimiz çıktı. Kolay mı? Tam 5 yıldır sevincini, üzüntünü, eksiğini, tamını, derdini, derdini, tüm derdini paylaştığın insanlardan ayrılmak kolay mı? Hiç değil. O yüzden biz de ayrılmıyoruz. Mekan birliği değil aslolan, gönül birliği. Rabbim gönüllerimizi bir eylesin. Gönüllerimiz ayrılmadığı sürece biz de ayrılmıyoruz.
            Benden sizlere tavsiye; bir dostla gönül birliği etmişseniz ne ala. Fakat gönül birliğiniz bozulmuşsa o dost değil sadece dost zannedilendir. Hayat bizi, dost sandığımız, yakın hissettiğimiz insanlarla tanıştırır. Lakin bizle kalanlardır en değerliler. Onları en güzel şekilde yüreğimde muhafaza edeceğim.
Saygılarımla...